İşte hayatın formülü bu kadar basittir televizyonda. Sizler ekranlarda gösterilenlere bakarken rejide bir sonraki haberin konusu konuşulur, belkide bir sonraki heyecanlı haberi söyleyip reklam arası verilir. Sizlerde o arada gider mısır cipsi alır kaldığınız yerden devam edersiniz izlemeye. Ekranda duruma göre bir adam veya bir kadın belirir, önüne kağıtlar gelir. Haberin içeriğine göre ekrana sahte bakışlar atarak haberi okumaya başlar. Acılı bir haber okurken gözleri aşağı bakar, magazinel bir haber anlatınca yavşakça güler, ilginç haber anlatınca ardından ağzını yayvan bir şekilde açıp bizlere sırıtır.

İşte hayat bu kadar basittir. Az önce ölen insanların üstünden sadece 15 dk. geçmesine rağmen hayata gülebilmektir. Hollywood filmleride hep böyle değil midir zaten. Herşeye rağmen gülebilmek bizlere anlatılan bu değil midir? Bizde bu ışıltılı ekrandan gelenlere inanıp öyle sanarız. Ancak başımıza bir olay geldiğinde bunun öyle olmadığını anlarız. Bu sürede çok uzun sürmez. İki sırta vurulacak tokattan sonra doğrulacağımızı sanmak zorundayızdır. Ama 7 kişinin tecavüzüne uğramış bir kadının başına çorap geçirmeyi daha önemli sayarız. Ne yaşadıklarını önemseriz, ne yaşayacaklarını. Ekranda sadece bir haberdir bizler için ne de olsa yarın bir yeni haber daha olacaktır. Ve bu olanlar unutulacaktır, elbette sadece ekrana bakanlar içindir geçerlidir bu. Ekranın içindekilerse gerçekten ekranın içindeki zaman dilinde sürekli kalacaktırlar.

Yaşasın modern dünya, yaşasın 2 acı 1 tatlı haber, yaşasın özgürlük, yaşasın götü başını kapamaya çalışanlar, yaşasın götünü başını burnumuza sokanlar, yaşasın reklamlar, yaşasın sermaye, yaşasın moda, yaşasın magazin, yaşasın burnunu kameraya sokan köpekler, yaşasın bunları çekenler, yaşasın hepiniz, yaşasın dünya! Kahrolayım ben!