Seni unutmak olurmu be kaldırım taşı, haksızlık etme ne zaman unutur olduk seni. Çocukken sokak aralarında yaptığımız her maçtan sonra hemen sana koşmazmıydık. Ayaklarımızı sen keserdin hep yerden. Dizilirdik sırayla, Ahmet’i, Mehmet’i, Mustafa’sı hepsi ordaydı. Sonra çiş oyununda seni kurtarıcı yapardık. Seni arkaya alırdık ki misketler kaçmasın gidip almakla uğraşmıyalım diye. Bide senin renklerine hasta olurdum, bir taşın koyu bir taşın açık renkli olurdu. Açık renklere basmadan sadece koyu renklere basarak gitmek, anlatılmaz yaşanır birşeydi, hayattı. Hatta denyo kaldırım mühendisleri bazen arada taş atlaması yapar aynı rengi arka arkaya dizerdi. Atlamakla uğraşırdım. Görenler deli derlerdi. Ama sıkıcı yürüyüşlere renk katardı benim için. Hayat bayat değilmiydi zaten, herkesin derdi birşekilde hayata renk katmaktı. Kaldırımda yürürken soundtrack girmezdi ki, ancak böyle neşe katılırdı. Sensiz olmazdı be kaldırım taşı.
Büyüyünce geyik muhabbetine ortam olurdun, heleki üzerinde çekirdek yemeninde tadı bir ayrı olurdu. Sonra daha büyüyünce kızarkadaşı beklerken kökleşen ayaklara derman oldun. Gerçi pantalonun içine ederdin ama olsun, iki kıça atılan şaplakla tozdan arındırılınca birşey kalmazdı. Gülü seven dikenine katlanırdı değil mi? Birde senin pis bir huyun vardı, çok muhabbete gelmezdin hemen miğdeyi bozardın. Ama genede hayattın be, her kaldırımda bir sır, bir dedikodu, bir neşe, bir keder vardı.
Şimdilerde bitkin gördüm seni. Ne hatırını soran var, ne uğrayan. Uğrayanda zaten sana değil ahlaksızca kadınları dikizlemeye gelir olmuş. Kimi araçları üstüne çıkarak park ederken gördüm, seni boğar olmuşlar. Hatta denyo kaldırım mühendisleri seni sürekli bir yerden bir yere sürer olmuş. Artık granit denen sosyetik taşlara kıymet eder olunmuş.
Ben seni unutmadım kaldırım taşı. Hala nerde açık-koyu taşlarını görsem koyulara basa basa giderim, nerde soluklanıcak olsam bank aramak yerine seni seçerim. Yolumu uzatsada hala bizim eski mahallenin aşağısındaki arnavut kaldırımları olan yolu seçerim, kaldırım taşı. Unutulurmusun hiç…
